ทำงัยดั้ย....

ในเมื่อเราเจอกันช้าไปหนิ

เราก้อต้องยอมทำใจที่จะหยุดไว้เพียงแค่นี้

ไม่ใช่ว่าไม่คิดถึง

ก้อสุดๆเหมือนกัน ทรมานโครตๆ

เหตุผลของการจากลา จากกันและกัน
ซักวันหนึ่งเธอคงเข้าใจเอง
ให้เพลงนี้เป็นพยานแห่งรักเมื่อเรานั้นเหงาใจ
แค่รู้ว่าสองเราจากกันเหนื่อยใจเหลือเกิน
ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้เลย
จำเป็นต้องเอ่ยปากแม้ไม่อยากลา
ไม่ต้องร้องไห้ออกมา ถ้าชีวิตนี้ขาดชั้นไป
ชั้นคงอยู่ อาจไม่ใช่ตัวเป็นหัวใจ
แม้อาจเป็นสุดท้าย แต่ภายในใจชั้น ยังรัก
เธอมีค่าเกินที่ชั้นจะลืม
ความทรงจำครั้งนี้ไม่มีลืม